นี่คือภาพ .. ในวันที่ฉันเสียใจที่สุด
ฉันไม่รู้ว่าเธอจะรู้สึกถึงมันได้หรือเปล่าว่าฉันเสียใจมากมายขนาดไหน
กับการจากไปของเธอ .. และกับฉันที่กลายเป็น " คนถูกทิ้ง "
ฉันเองก็ไม่เคยรู้ ไม่เคยคาดคิดว่าวันนี้มันจะมาถึง
แต่จริงจริงแล้ว ฉันเองก็รู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงบางอย่าง
รู้สึกมาได้สักระยะก่อนที่เธอจะตัิดสินใจเดินจากไปจริงจริง
ฉันรู้ ฉันรู้สึก แต่ฉันฝืนยิ้มว่ามันไม่มีอะไร มันไม่เป็นไร
ทุกอย่างมันจะต้องดีเหมือนเดิม ฉันเฝ้ารอวันเวลาเพื่อพบเธอ
เฝ้ารอเวลาเพื่อจะได้พูดคุยกับเธอเรื่องการเปลี่ยนแปลงที่เกิด
รวมไปถึงสิ่งที่ฉันรู้สึก ..
แต่เธอไม่ได้ให้โอกาสฉันได้พูด หรืออาจเพราะฉันไม่กล้าพอ
เราจึงต้องจบกันแบบนี้ ..
...
วันเวลาผ่านไป ฉันเฝ้าแต่ถามตัวเองว่าฉันผิดอะไรตรงไหน
ดีไม่พอยังไง หรือว่าไม่พอดีสำหรับเธอ ทั้งที่ฉันทำแล้วทุกสิ่งอย่าง
เหลือก็แค่ " ชีวิต " อย่างเดียวที่ฉันยังไม่ได้ให้เธอไป
ฉันให้เธอไปหมดแล้วทุกอย่างจริงจริง
ฉันทำเพื่อเธอทุกอย่างแล้วจริงจริง
แต่ทำไมสุดท้าย ..
เรื่องราวมันถึงจบลงแบบนี้ล่ะ?
ยิ่งรู้ ยิ่งไม่เข้าใจ
แต่ในวันนี้, ณ ตอนนี้ ในขณะนี้
ฉันต้อง " ขอบคุณน้ำตา " จริงจริงที่ทำให้ฉันตื่น
น้ำตาทำให้ฉันฟื้น ทำให้ฉันตาสว่าง
ทุกวันนี้ฉันมองอะไรได้ชัดเจนกว่าเดิม
ชัดกว่าเดิมที่เคยเป็น .. ฉันมองอะไรชัดกว่าเดิม
หลังจากที่มีอะไรบางอย่างบดบังความชัดเจนมานาน
ขอบคุณนะ, น้ำตา
:')
Botographer .
21 มี.ค. 2010 เวลา 21:31 น.